نكشيد ، تا اينكه در سال 1332 هجرى قمرى « 1 » دلق بيچارگى ذاتى دنيايى را بركند و خلعت ابدى بر تن كرد ، و به ديدار آن يگانه شتافت . - قدّس اللّه سرّه و نوّر اللّه رمسه - . ( 2 - حكيم آقا مير شهاب الدين نيريزى شيرازى ( آقا مير شيرازى ) ) مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى در باره اين بزرگوار مىنويسد : « وى فيلسوف و فاضل و عالمى عارف و از اجلاء تلاميذ فيلسوف ، حكيم الهى شيخ آقا محمّد رضا قمشه‌اى متوفّى در سال ( 1306 ) و علامة الحكماء سيّد ابو الحسن اصفهانى معروف به « جلوه » بود . او درس و بحث اين دو استاد دانشمند را رها نكرد تا آن كه در علوم عقلى بالاخص فلسفه قدمي راسخ پيدا كرد و بهره‌هاى فراوان يافت و در فقه و اصول نيز صاحب نظر بود و در عرفان يدي طولى داشت . پس از وفات استاد قمشه‌اى در مدرسه صدر تهران كرسى و حوزه تدريس حكمت و غيره را بر عهده داشت و جمع كثيرى از فضلا از وجود مباركشان استفاده مىكردند و عدهء زيادى از طالبان علم را تربيت كرد . و در بين مردم تهران مكانت و منزلتى رفيع داشت . به علت حسن اخلاق و تواضع فراوان او ، امير نظام گروسى رابطه‌اى بىشائبه و خالصانه با او داشت . از معظّم له خواسته بود كه فرزندانش را او تربيت كند ، او نيز پذيرفت و در منزل پدرشان به تعليم و تربيت آنان پرداخت و ايّام مديدى را آنان در حضور آن بزرگوار و با او بودند تا اينكه در سال ( 1320 ق ) دار فانى را وداع گفت » . « 2 »

--> ( 1 ) - تهرانى ، آقا بزرگ ، الذريعة - ج 6 ، ع 1114 . ( 2 ) - نقباء البشر ، قسم دوم از جزء اول ص 845 .